Kahramanmaraş’ın köklü dokuma kültürünün önemli sembollerinden biri olan “Maraş Abası”, çağdaş sanatla yeniden yorumlanarak kültürel hafızayı günümüze taşıyan özel bir projeye dönüştü. Sanatçı ve akademisyen Dr. Mutlu Aslantürk tarafından hazırlanan “Bir Kardeşlik Hikâyesi” sergisi, Gaziantep’teki ilk gösteriminin ardından Kahramanmaraş’ta ikinci kez sanatseverlerle buluştu. Gaziantep’in kurtuluş günü kapsamında Panorama Müzesi’nde sergilenen koleksiyon, bu kez Kahramanmaraş’ın 12 Şubat Kurtuluş Bayramı etkinlikleri çerçevesinde Mehmet Akif Kültür Merkezi’nde izleyiciyle buluşarak, serginin doğduğu şehirde anlamlı bir karşılık buldu.
Geleneksel motiflerden çağdaş yoruma
Toplam 15 eserden oluşan koleksiyon, Maraş Aba’sı motiflerinin modern sanat diliyle yeniden ele alınmasıyla oluşturuldu. Her bir eser; dayanışma, vefa, direniş ve kültürel miras gibi kavramların görsel bir anlatımına dönüşürken, geleneksel dokuma kültürünün çağdaş sanatla buluşabileceğini ortaya koyuyor. Dr. Mutlu Aslantürk’ün akademik birikimi ve saha çalışmalarıyla şekillenen bu yaklaşım, yerel değerlerin yalnızca korunmakla kalmayıp yeniden üretilebileceğini de gösteriyor. Sergi, bu yönüyle hem kültürel mirasın sürdürülebilirliği hem de sanatın anlatım gücü açısından dikkat çekiyor.
Milli Mücadele ruhuna sanatla saygı duruşu
“Bir Kardeşlik Hikâyesi” sergisi, yalnızca estetik bir çalışma olmanın ötesinde, Milli Mücadele döneminde Kahramanmaraş ve Gaziantep halkının omuz omuza verdiği direnişi hatırlatan bir anlatı sunuyor. Maraşlı ve Antepli çetelerin birlikte yürüttüğü mücadele, sergideki motifler aracılığıyla yeniden yorumlanırken; eserler, dönemin dayanışma ruhunu ve kardeşlik hukukunu sanat diliyle aktarıyor. Bu yönüyle sergi, tarihsel hafızayı canlı tutan bir kültürel ifade alanı olarak öne çıkıyor.
Motifler birer kimlik ve hafıza unsuru
Sergide kullanılan Maraş Aba’sı motifleri, yalnızca estetik bir unsur olarak değil, aynı zamanda kimlik, aidiyet ve tarihsel hafızanın taşıyıcısı olarak ele alınıyor. Aslantürk’ün yaklaşımında motifler; geçmişle kurulan bağın, toplumsal dayanışmanın ve kültürel sürekliliğin sembolik bir dili haline geliyor. Bu durum, geleneksel dokuma sanatının yalnızca bir zanaat değil, aynı zamanda bir anlatı aracı olduğunu da ortaya koyuyor.
Yerelden evrensele uzanan bir anlatı
Kahramanmaraş merkezli bir kültürel değer üzerinden yola çıkan sergi, yerel bir hikâyeyi evrensel bir sanat diline dönüştürmeyi hedefliyor.Geleneksel ile moderni buluşturan bu yaklaşım, tekstil ve sanat ilişkisini yeniden tanımlarken, kültürel mirasın farklı disiplinler aracılığıyla geleceğe taşınabileceğini gösteriyor.
